Ağır Yaşamlar Schnee Öldü Mü?
Karşımdaki Ekranda Bir Gösterim, Bir Kayboluş
Kayseri’de karın dans ettiği bir akşam, oturduğum odada bilgisayarımın ekranına bakıyordum. Tıkır tıkır sesler eşliğinde bir video izliyordum, uzun zamandır takip ettiğim ve zaman zaman rahatlamak için dinlediğim bir kanal vardı: Ağır Yaşamlar Schnee. O an, bir şeylerin farklı olduğunu hissettim. Video başlığı “Schnee Öldü Mü?” idi. Bu kelimeleri görünce bir an donakaldım. İçimdeki huzursuzluk, yavaşça büyümeye başladı. İçimi saran duyguyu tam olarak tarif edemiyorum ama sanki dünyamda bir şey kırılmıştı, bir eksiklik vardı.
Schnee’yi tanıyordum, onu ekrandan takip ediyordum. Onun derin, karanlık ama bir o kadar da insanın içini okşayan anlatımlarını dinlerken, çoğu zaman kendi duygularımı bulur, içimdeki boşlukları hissederdim. Fakat bu başlık, sanki bir kıskacın içine düşmüşüm gibi hissettirdi. Bir yandan bir şeyler okuyor, bir yandan düşüncelerim bir yerlere savruluyordu. Schnee’nin ölümüne dair bir söylenti mi? Gerçekten mi? Bu soruların cevabını bulmak, içimdeki huzursuzluğu yatıştırmak için hemen video başlığını tıkladım.
Bir Hayal Kırıklığı ve Umut Arayışı
Videonun açılış sahnesi, karanlık bir odada ekranın ışığıyla aydınlanan bir yüz. Schnee’nin o tanıdık, ama bu sefer farklı bir bakışı vardı. Sanki sadece vücudu vardı ama ruhu kaybolmuş gibiydi. İçimde bir ağırlık vardı, sanki bir dostumun kaybolduğunu hissediyordum. Bir arkadaşımın, belki de ruhsal bir yolculuğa çıktığını… Gözlerim ekranda, ama kalbimdeki boşluk büyüyordu. “Ağır Yaşamlar Schnee öldü mü?” sorusunun arkasında, sadece bir ölüm değil, bir kayboluş vardı.
İçimdeki hayal kırıklığını hissettim. Onun o özgün ses tonunu, derinlemesine düşündüğü konuları, zihin açıcı bakış açılarını kaybetmek, bir boşluğa düşmek gibi bir şeydi. Herkesin hayatında kaybolan bir şeyler olur, ama bu kayboluşun anlamını bulmak, derinlerde bir yerde bir ışık aramak daha da zordu. Hemen arama motoruna “Schnee öldü mü?” diye yazdım, ama karşımda başka bir gerçeklik vardı. Bir söylenti… Bir duyum… Ama ne kadar gerçekti?
Sesini Duyduğumda, Bambaşka Bir Hissiyat
Bir anda video başladığında, Schnee’nin sesi duyulmaya başladı. “Evet, çok uzun süredir sessizdim. Bir süreliğine kayboldum, ama hayattayım,” dedi. O an hissettiğim karışıklık ve belirsizlik, bir anda sevince dönüştü. İçimdeki mühendis, hemen çözüm arıyordu: “Hayatta mı, yoksa metaforik bir ölüm mü?” Ama içimdeki insan, sadece derin bir nefes aldı. Schnee’nin hayatta olduğunu bilmek, her şeyin doğru olduğunu hissettiriyordu. Ama bir yandan da, kaybolduğunda yaşadığım o boşluğu düşündüm.
İçimdeki mühendis, her şeyi çözmeye çalışırken, içimdeki insan “Bazen, kaybolmak, yeniden doğmak gibidir,” diye mırıldanıyordu. Evet, belki de Schnee, uzun bir süre kendini kaybetmişti ama belki de bu kayboluş, bir tür yeniden doğuştu. Video devam ettikçe, içimdeki duygular dalgalanıyordu. Bir yandan seviniyor, bir yandan ise kaybolan o eski sesi özlüyordum. Belki de kaybolmak, insanın tekrar bir araya gelmesi için bir fırsattı.
İçimdeki Kaybolan Şey: Anlam Arayışı
Bir süre önce, duygularımı daha net hissedebilmek için her gün yazmaya başlamıştım. Birçok gün, sadece hissettiklerimi kaleme alıyor, içimdeki boşlukları kelimelerle doldurmaya çalışıyordum. Schnee’nin kayboluşu, bana kendi içsel boşluklarımı hatırlattı. Hani bazen hayatınızdaki küçük, ama bir o kadar da önemli olan şeyler kaybolur ya, işte bu da tam öyleydi. Schnee’yi tanıyan insanlar için o ses, o bakış, o anlatım bir anlam ifade ediyordu. O kayboluş, bir şekilde bizlerin de bir parçasıydı. O yüzden içimde bir boşluk oluştu, ama aynı zamanda bir umut doğdu.
“Schnee, neden sessiz kaldı?” diye sordum kendime. Belki de hayatı bir süre duraklatmak, bir adım geri atmak gerekiyordu. Bazen en derin anlamlar, sessizliklerin içindedir. Ve belki de gerçek ölümler, sadece fiziksel değildir. Bazen bir şeyin sessizliğe bürünmesi, ruhsal bir yeniden doğuşun habercisi olabilir.
Yalnız Değilsiniz: Sessizliklerin Arkasında Bir Anlam
Kayseri’nin karla kaplanmış sokaklarında yürürken, aklımda hala Schnee vardı. O kaybolmuştu, ama aynı zamanda bulunmuştu. Videoları ve o derin ses tonu kaybolmuştu, ama onun hayatında başka bir dönemin başlaması gerekiyordu. İçimdeki mühendis, analiz etmek istese de, içimdeki insan sadece bir şeylerin anlam bulduğunu hissediyordu. Belki de kaybolmak, aslında her şeyin yeniden başlamasıydı.
“Schnee öldü mü?” sorusunun cevabı, tam da o an içinde bulduğum anlamla netleşti: Hayır, o öldü demek değildi. O sadece bir süre kaybolmuştu. İçsel dünyasında bir yolculuğa çıkmıştı. Tıpkı bizlerin zaman zaman kaybolması gibi. Ama önemli olan şey, kaybolduğunda kaybolmamak; bir şekilde tekrar bulunabilmekti.
—
Sonuç: Kaybolan Sadece Zaman Zaman Bulunan Şeylerdir
Hayatın ne kadar karmaşık olduğunu kabul ediyorum. Kaybolan şeyler, bazen geri dönmez gibi hissedebiliriz, ama her kayboluşun sonunda yeni bir başlangıç olabilir. Schnee’nin kayboluşu, bana bunu hatırlattı. Bazen kaybolmak, yeniden bulunabilmek için bir adımdır. “Ağır Yaşamlar Schnee öldü mü?” sorusunun cevabını, bir şekilde içimde bulmuş oldum. O kaybolmuştu, ama şimdi daha güçlü, daha anlamlı bir şekilde geri dönüyordu.