Siccin 7 Kaç Kişi Tarafından İzlendi?
Gecenin Sessizliği ve İlk Şok
Yine bir Cumartesi akşamı, Kayseri’nin soğuk sokaklarında rüzgarın uğuldamasından başka ses yoktu. Üzerime kalın bir hırka geçirmişim, elime telefonumu alıp Siccin 7 filminin biletini almak için web sitesine girmiştim. Ama gözlerim, ne kadar yenilikçi ve heyecanlı olmaya çalışsa da, içinde bir burukluk vardı. Bir an, o soğuk sinema salonunda geçireceğim gecenin, nasıl bir anlam taşıyacağını düşündüm. Çünkü bir yerlerde, hala o eski heyecanı bulmaya çalışıyordum, ne yazık ki o hissi kaybetmiştim.
Siccin serisi, her zaman için benim için özel olmuştur. O korkuyu kalbimde hissederek, o gerilimle nefesimi tutarak sinema salonunda geçirdiğim zamanları hatırlıyorum. Ancak bu sefer, bir şey eksikti. Siccin 7’yi izleme kararı alırken, bir yandan da içimdeki sorgulamalar büyüyordu. “Gerçekten bu seriyi son bir kez izlemeli miyim? Bu filmi izleyen kaç kişi var, izlemeli miydim?” gibi sorular kafamda dans ediyordu.
Ve belki de, sinema salonundaki ışıklar kararmadan önce ilk hayal kırıklığım tam o anda geldi: Bilet satışları oldukça düşük, salon tıklım tıklım dolmadı. Neredeyse salonun dörtte biri boştu. Bir film, bu kadar büyük bir heyecan uyandırmayı nasıl bu kadar kaybedebilirdi?
Hikâyenin Kapanışına Giderken
Biletimi aldım ve salona girdim. Genellikle, sinemaya ilk adımımı atarken içimi kaplayan o heyecanlı bekleyiş, bu sefer yoktu. Herkesin sanki görevini yerine getirdiği gibi olduğu bir atmosferde, arka sıralarda birkaç arkadaş grubu sohbet ediyor, önümdeki kişi ise telefonuyla bir şeyler yazıyordu. Geceyi berbat edecek olan bir şey vardı ama tam olarak ne olduğunu çözemedim.
Film başladı, ışıklar söndü. Film, her zamanki Siccin geriliminden uzak değildi ama ne yazık ki ben o tüyler ürperten hissi bulamadım. Bilmiyorum, belki de serinin o ilk filmlerinin verdiği tat hep içimde kaldı. Birinci filmdeki o çıldırtan korku, karakterlerin içindeki derin trajediler, her sahnenin gerilimle yoğrulması… Tüm bunlar bir araya geldiğinde, o ilk heyecanı ve o korkuyu hissedebiliyordum. Ama bu sefer, beni etkileyen şeyler, sadece eski hatıralardı.
Bir taraftan da Siccin 7’yi izlerken, neden bu kadar az insanın izlediğini anlamaya çalışıyordum. Belki de izleyiciler, korku filmi yapımlarının gittikçe klişeleştiğini düşünüyorlardı. Çünkü bu film, ilk baştaki gibi güçlü bir duygu yaratmakta zorluk çekiyordu. Evet, bazı sahnelerde gerilim vardı, ama ilk filmi izlediğimde hissettiğim korku yoktu. Belki de zamanla bu tür yapımların etkisi azalıyor, belki de ben büyüdükçe, o eski korkularımı da geride bırakıyorum.
Siccin 7 ve Duygusal Gerçeklik
Bir yandan, sinema salonunun karanlığında her şey olup biterken, bir diğer taraftan da aklımda şu soru çınlıyordu: “Siccin 7, kaç kişi tarafından izlendi?” Çünkü bir anlamda, sadece sayısal bir başarı değil, aynı zamanda ne kadar çok insanın o duyguyu hissettiği önemli. Beni heyecanlandıran ve korkutmayı başaran eski Siccin’in duygusal etkisini bir daha bulmak, zordu. Bu sırada, filmin bittiği o sessizlik, kafamda yankı yapıyordu. Evet, korkmuştum ama o korku eski korkum değildi.
Ve belki de “kaç kişi izledi?” sorusunun cevabı, bizim bu filmlere ve bu korku dünyasına nasıl yaklaşmak istediğimizle ilgili. Çünkü bazı insanlar, her şeyin daha önce gördükleri kadar korkutucu olmadığını kabul edebilirler. Diğerleri ise korkunun, sadece bir filmin içeriğinde değil, izleyicinin duygu durumunda ve hayal gücünde olduğunun farkına varabilirler. Bence Siccin 7’yi izleyen kişiler için film, sadece bir korku filmi değil, bir ruhsal yolculuktu. Her izleyen kişi, farklı bir deneyimle sinemadan çıkıyordu.
Ve sonra, film bitti. Birçok kişi çoktan salonu terk etmişti. Birkaç kişi ise, sadece koltuklarına gömülüp, filmin yarattığı gerilimle bir süre daha orada kalmışlardı. Kimse, salondan çıkarken “Bunu izlemek çok eğlenceliydi” demedi. Gerçekten korkmuştuk ama o korku, biraz daha geçiştirilen ve sanki sonlanmış bir şey gibiydi.
Sonuçta, Siccin 7’nin İzlenme Sayısı
Siccin 7’nin izlenme sayısını öğrenmek gerçekten bir merak meselesi haline geldi. O filmi izleyen sayısı, belki de bir sinemanın ne kadar “gerçek” ve “derin” bir şey sunduğuna dair bir göstergedir. Bir film, sadece izlenme sayısıyla ölçülmemeli, onun içindeki duygusal etkisiyle de ölçülmelidir.
Benim hissettiklerimden sonra Siccin 7’nin izlenme sayısı, birkaç binin çok ötesindeydi. Ancak film, sadece sayısal bir başarı değil, benim gibi birinin içsel bir kayıptan sonra hala korkuları üzerinde düşündürtebiliyorsa, aslında bir anlamda başarısını gösteriyordur.
Ama bir şey kesin: Sinemaya gelen birkaç yüz kişi bile olsa, Siccin 7 hala o izleyicinin ruhunda yankı yaratıyordu. Benim gibi birkaç kişi hala bir yerlerde “Bu korkuyu tekrar yaşamak istiyorum” diyordur. Ve belki de Siccin 7’nin gerilimli anları, ölümsüzleşmiş bir korku olarak hafızamızda kalacaktır.
Çünkü her korku, sonunda bir şekilde, bizi uyandıran bir duyguya dönüşür.